Bu atasözü, kimsesiz çocukların kendi kaderleriyle başbaşa bırakıldığını anlatır.
Toplumda kimsesiz çocukları koruyan kurumlar ve buna yönelik bir meslek vardır. Bu kurum SHÇEK ve meslek de sosyah hizmetlerdir. Buradan yola çıkarak bu atasözünün doğru olmadığı söylenebilir. Kimsesiz çocuklar kendi kaderleriyle başbaşa bırakılmıyor, onlarla ilgileniliyor, eğitimlerine devam etmeleri sağlanıyor ve barınmaları için olanaklar sunuluyor. Kimsesiz çocuklarla ve onların sorunlarıyla sosyal hizmet uzmanları ilgilenmektedirler. Bu çocukların tamamına yakını sosyal işlevselliğini yitirmişlerdir. Sosyal hizmet uzmanları ise sosyal işlevselliklerini kazanmaları, yaşam standartlarını yükseltmelerini ve topluma katılmaları için onlara yardımcı olurlar. Sonuç olarak kimsesiz çocuklar tek başlarına değildirler. Onlarla ilgilenen, sorunlarına çözüm arayan, onların varlıklarından haberdar olan ve onları kabul eden insanlar vardır ve bu insanlar onların yararını gözeterek onlara yardımcı olur, toplumdaki yerlerini belirlemeleri için rehberlik ederler.