sAnSaR

Yeniden öğrenmeliyim gökyüzünü,


Doğayı, ellerimi kanatan devedikenlerini;


Çünkü yaşamaktayım hüznü.




Bir yol uğrağı mı Babadat, ey çoban!


Sığınır mı ormanın kuytularına


Avcıdan kaçan ceylan?




Çıkarır da heybesinden


Sunar tazeliği,


İçimdeki ivecen.




İşte bilmediğim bir ad daha,


Sanki bir göz göze gelme,


Nereden baksan tarih, coğrafya!

sAnSaR

Değirmenin yanı başında bir küçük ova


Şurada bir bahçe, ötede ceviz ağaçları, daha ötede çınarlar


Kavaklar çay boyunca


Ve keçiler tırmanır Kocataş'ın orada


Ya bir çitlembiğe ya bir andıza


Seslenir Yusuf


Uzakta çok uzakta, bir kuş gibi görünen Yusuf


Sesi yankılanır koyakta




Balıklar, alabalıklar, pullu balıklar


Çayda


Suları soğuk çayda


Elimizi uzatır tutardık balıkları


Kimi zaman da oltayla, zıpkınla


Koca Büğet'te yüzerdik


Atlardık kayalardan sulara


Sular köpük köpük kalırdı




(Keğiş derdik o zamanlar ona, şimdi de öyle diyorlar


Ama balık kalmamış şimdi


Suları da bir karış ya var ya yok


Değirmeni bile döndürmüyor


Değirmenin önündeki uzun kavak


Kesilmiş


Ve dallarında sincaplar gezinen ceviz


Çeyiz sandığı olmuş)




Geceleri Ay doğardı


Vurdu mu şavkı koyağa


Ağaçlar masal ağacı olur


Yusufçuklar öterdi


Gecenin hüzünlü kuşları


Karşı yamaçtaki komşular


Silah atar Ay'a karşı


Çocuklar ateş yakar




Çocukların yaktığı ateşte


Gölgeler uzar gider


Ta uzakta bir başka yamaçta Memet Ali


Bir Karacaoğlan söyler


Aheyle


Dağlipin sesi gıcır gıcır gelir


Kendim Çavuş'un bahçesinden


Şeftaliler çalınır




(Neye yarar bütün bunlar


Çocukluk bir daha geçer mi ele


Ne gençlik ne yaşlılık


Baba yurdu bu dağ köyünde


Yaşanmış günleri getirir mi geri


Nerde Yusuf


Nerde Fettah


Nerde Acem Ahmet, Memet Ali)




Avluk'un oralarda


Pürçek'in oralarda


Kale'nin, Çardak'ın


Kozalaklarından sakız topladığımız ağaçlar


Suyundan içtiğimiz pınarlar


Beni sırtından atan at


Arıkuşu gelmez şahin yok


Abdallar konup göçmez yazılarında




Akifiye


Boynumda bir muskadır


Değirmendere


Nice yıllardan sonra bile


Toprak bir damdır


Büğleğen'le, Adaca'yla, Gök Büğet'le birlikte


Kirazlarının, cevizlerinin, fındıklarının


Tadı yaşar dilimde




(Gökyüzünde bir bulut


Nasıl giderse dağlara doğru


İnsan nasıl düşerse yollara usulca


Anılar da öyle


Yol alır gönlümüzde


Eskimez çocukluktaki düşler


İnsan eskise de


Doğa eskise de)

sAnSaR

yalnızlığımdır hep bıçakların kestiği

akşam çayında galetalarla yenen

koyu atlar götürür terkisinde

ne kadar kaçkın varsa evden

uykumdur sokaklarda sürünür

ya da düşer bir kadının elinden


yorgunluğumdur daha çok aşk

gelip gider o şehrin gemilerinden

esmerdir akşamlarda babam

çok esmer güler resimlerden

o kadar yakın bilmediğim

ölüme çok uzak günlerinden


ellerimdir dalgınlığında hep

hep bardaklarda, sular dururken

sürahilerde - akşam vakitleri

akşam çayına gelmiyen

bir baba, aydınlıksız odalarda

çok esmer güler resimlerinden.

sAnSaR

Toroslar'da Gülek Boğazı


Gülek Boğazı'nda bir çeşme.


Bir musikidir başlar


İnceden ince.




İri gövdeli bir çınar


Bekler durur suyu.


Benim gözlerime vermiş çeşmecik


Olanca uykuyu.




Bir çoban kavalını dayamış


Üflemiş hafiften bir rüzgâr.


Ah çeşme çeşme diye


Kaval ağlar.




Bütün iyi düşünceler sağlıklar


Suyundan içene vergi.


Kalplere doldurur akışı


Gürül gürül sevgi.




Eğil gözlerinden öpeyim çeşmem


Suyundan içeyim avuçlarımla.


Başlasın mutluluk dört yanımdan


Başlasın yaşama.

sAnSaR

Nasıl olsa bir gün eriye eriye tükenecek Güneş,

nasıl olsa düşeceksiniz bir kaldırıma, severken

ya da koklarken bir çiçeği, bir mektubu okurken ya da

bir parkta güneşlenirken, çocukların oynaştığı bir sıra

(sevgi, o yabanıl dağ geyiği, kaçar durur sizden)

akşam çökerken, boğuk bir sıkıntıyla kente

o alışılmış sicim yağmurlar yağarken

(soluk, kararsız bir göğün altında, bir başınıza öyle)

adımlarınız gider ya gitmez, sigaranız ağzınızda

merhaba diyensiz, tükenmişliğinizi sonuna değin yaşarken

siz var mısınız bu kentin pis havasında (bilmezken)

sokak kedilerinin, o hüzün şarkılarının yanında

nasıl olsa bir gün olacak bu, kaçamazsınız

(siz kendiniz misiniz gerçekten? onu da düşünmelisiniz)

meyhanelere girseniz sıkıntıyla, kavgalarınız olsa

nedensiz ve korkunç. Tutup güvercinleri okşasanız

ya da yolsanız tüylerini martıların ve onların

gümüş saplı kara bir bıçağı öfkeyle sallasanız havaya

tükeneceksiniz yine de. Bu korkunç sorunun karşılığı yok

savaşlardan yenilmiş çıkacaksınız, yitik hep yitik

neyiniz varsa, acının bilinmedik köşelerinde ta derinde

yitik hep yitik. Boyuna bu. Varlaştırmaz sizi hiçbir şey

akşamın yüreğe ağır basan o yılgın gelişinde

isteklerin bilinmezliğinde, adım başı değişen, adım başı

kararsız. Hangi soruya karşılık olacak? bilinmezken

kalmanın neyi değiştireceği, gitmenin neyi eksilteceği

neye yok desek, neyi çarmıha gersek, neye tapsak

diye düşünseniz bile. Düşünmek olur bu önce, ama sonra?

ama sonra sıkıntılarınızın kışı başlar yine de

çevrenizde ateşten bir çember gibi darala darala

çevrenizde ateşten bir çember gibi darala darala

sAnSaR

Güneş yok,


gökyüzü tozuyor biraz, bu sabah


ve işte şu saatte yağmur


saçlardan süzülüyor.




El, görünen bir sevgiyle tutuyor bir eli


ve diyor ki, İsa


kendi çarmıhını sırtında taşıyan, marangoz muydu,


yoksa bir marangozun oğlu mu?




Zamanın başladığı günlere kadar gitsem, yaşamak


yine de çok kısa, diyor;


ve körüm ben, karanlıktan korkan


ağzının yarısıyla gülen bir kuşum.




Ve gülüyor ağzının yarısıyla.

sAnSaR

Irmak, bir kıvrım daha atıyor

Ovada, yoluna;

İncecik bir söğüt, bir çıtkırıldım kavak!

Kıyı, alıyor gönlünü onun

İpek bir yumuşaklıkla öperek.


Bir ekin tarlasında

Tek ayak üstünde bir leylek

Çıkarmış gömleğini, güneşlenen

Bir delikanlı sanki

Ve bir denizkabuğunda bütün deniz.


Mavi işte mevsim

Çocukken saçlarını kesen

Çılgın bir kız gibi;

Duadadır ağaç, bilmeden ve bilinmeyen

Bir Tanrı'ya şükreder şimdi.


Yücelerde bir bulut

Kapatır Güneş'in önünü;

Ak bir ata binen rüzgâr

Çalarken kırbacını

Ne söylersin ey ozan bu göğe, yıldızlara?


Ey hanlar, kervansaraylar gezgini

Adın yazıldı bak işte defterine yiğitliğin;

Kaba gücü övme, öv kaba güzelliği!

Çık içinden şu eski coğrafyanın ve tarihin

Mevsim gibi, ırmak gibi, çıtkırıldım bir kavak gibi!

sAnSaR

Herkes bir şey söylüyor

Kimi aşk diyor kimi ilkyaz

Böyle yapar insanı,

Ama hiçbiri bilmiyor biraz


Dön kendi kendine

Dön kendi kendine, başım!


Kaç Samanyolu fışkırır düşlerinden

Kim bilir kaç dağ çiçeklenir

Kaç deniz ölür kaç ozan yanar

Bükülür boynun senin, ey şiir!


Kal kendi kendine

Kal kendi kendine, düşüm!


Çavdarların biçildiği tarlalarda

Gece, Ay daha güzeldi

Ve gölgeleri ağaçların

Daha bir uzar giderdi


Ak kendi kendine

Ak kendi kendine, yaşım!

sAnSaR

Ey tarlakuşlarının titreşip durduğu masmavi geniş alan,

Güz geldi mi çiylerle ıslanan kırlar,

Ey kül renkli ve iyi niyetli gökyüzü!

Bulutlarını yola çıkar

Ve kurşuni bir sessizliğe boğ toprağı.

Yine de

Ve yalnızca

İpince

Bir yolda, uzak bir çavlanın sesiyle gürle.


Bir adam soruyor bana: Ata binmeyi unutmadın ya?


Bir dağ doruğu gibiydi, karlı

Ve çığ salacak,

Sonsuz, diri fırtınalarla yüklü

Tepelerde, otların üstünde ilk kar

Ve sevdiğim şıvgacık fidan, yolun üstünde.

Güz yeliyle savrulup duruyor

Ve toprağa

İyice

Yaslanıyor, dökülüyor yaprakları, güzle.


Bir adam soruyor bana: Ata binmeyi unutmadın ya?


Kim bilebilir, bir tek ağaç bile olmazsa

O eski, sonsuz ormanı? Sular

Oluklardan teknelere dökülse de.

Atlar

Yeni bir koşu tuttursa da.

Kim durdurabilir düşleri, ey gece

Gözler

Açık olsa da?


İşte yanıtım:

Ey tarlakuşlarının titreşip durduğu masmavi geniş alan

bestoffrm

güzel şiirdi emeğinize sağlık.