sAnSaR

Ben bir korsan gemisinde doğup büyüyen

Denizciye benzerim,

Kalbim kavgalara ve fırtınalara alışık;

Tayfalar gibi canım sıkılır karada

Bir hasta gibi eririm.


O dalgalar ki açık denizlerde

Korkunç yolculuklarımda benimle birlikteydi;

Her çığlıkta martılar selamlardı beni

Günlerce yemsiz kalmış martılar.


Ben bir ıssız adaya da benzerim

Güneşli kumsallarımda dinlenir kaplumbağalar;

En uçarı kuşlar, en güzel çiçekler

Ve cins yemişlerim var sizler için.


Gene o kavgalı günlerimde olsam

Çekse götürse beni bilmediğim yerlere adsız gemiler;

Sonra kalbimde fırtına dinse

Yaşlanmış bir gemici gibi yaşasam.

sAnSaR

Şimdi Çemberlitaş'ta bir ev

Miniminnacık öyle durur

Penceresinde küçük bir kız

Saadeti yüzünden okunur.


Ötede kalabalık cadde

Durmuş insanlar bakınır

Ne derseniz deyin işte

Herkesin bir derdi vardır.


İnsanı sıkar kalabalık

Hele kızların bir tuhaf gülmesi!

İçinizde bir şeyler uyanır

Gariplik yahut sevgi.


Veya Köprü üstünde bir gün

Gider dururken yolunuza

Hiç görmediğiniz bir taze

Girivermiş kolunuza.


Diyeceğim bir sıcak kadın

Deli divane etmişse yakışanı

İyice anlarsınız ondan sonra

İstanbul'u, yaşamayı, aşkı.

sAnSaR

Geceyi izliyorum


ama geçilmiyor yalnızlık;


çarşılarda pazarlarda


ve ev içlerinde, biliyorum


eski aşklar yok artık.




Bir ırmak kıyısına düştü yolum


bir düşten ötekine giderken;


atım ki en eşkiniydi atların


ve bir söylencenin bilinmeyeni


yolculuk defterimde yazılı, sıla dersen.




Şimdi ne diyebilirim, bilmiyorum


yaşamak da yoktur zaman yoksa;


korkularımı yenip söylemeliyim ki


düşlerin sona erdiği gün


ölüm de ulaşamaz yokluğa.




Senden tek istediğim işte bu, Tanrım!

sAnSaR

Uzak bir yaz sesi

Gibi duyulur kokusu

Yeni bir günün

Deger herkesin saçlarina

Yillarin eli o an


Sür ey güzel zaman


Işitiyorum adimlarini

Sessizce atsa da

Uzakta su çeken bir kuyudan

Ve dag yolunda

Çiçek açan


Sür ey güzel zaman


Bin şeye benzer

Alnina düşen perçem

Elinin degdigi yerlerde

Birden leylaklar açar

Yazi andiran


Sür ey güzel zaman

sAnSaR

Bir eski zaman söylencesi o, zamansız ve çağdaş yani;


Bir ırmak da öyle.


Bilmez saatin akışını, bir çocuğun soluğu, bir kuşun çığlığı


Artık derinliklerinde kalbimin; onu bir dağ doruğunda bıraktım


Ve ben şimdi bir çöldeyim, ölü bir gemi denizde.


Onarılmaz. Çevreni yok ya da. Bir ölü artığı.


Onu mu demek istiyorum? Hani şu yağmursuz yazları, karsız kışları


Hani şu baharsız baharları?


Onu mu demek istiyorum? Hani şu bırakılmış, ıssız ev içlerini!


Hani şu...


Onu mu demek istiyorum? Bir dev çaldı çocukluğumu!


Onu mu demek istiyorum? Artık dünya uzak uzak uzak


Bir söylence şimdi.

sAnSaR

Anımsa güzel ne varsa


Karacaların suya indiği saatleri,


O gezgin çocuğu anımsa


Elinde cırcırböceği.




Bembeyaz bulutlara


Ata biner gibi binerdi,


Acılar içinde de olsa


Dizleri kanarken gülerdi.




Orada kaldı çoktaaan, orada


Günler sildi bütün her şeyi,


O çocuk var var varsa da


Kim bilir nerde şimdi!

sAnSaR

Bağışla unutmuşsam, unuttum

sanma yine de;

Yalnız ve kimsesiz

bir salkımsöğüt bozkırda

ve solgun suları durgun bir deniz

gibiyim şimdi;

saçlarımı dağıtmakta

şafağın tatlı eli.


Haydi çöz şu kelepçeyi, bu dağı

bilirim ben: Pınarlar akar, sessizce;

tanırım bu ormanı,

bilirim keçiyollarını her otu, her ağacı,

her dereyi;

duyulan, kuş sesleridir;

bırak da dalıp gideyim sonsuz kıra

yaşlı ruhum, gövdemle.


Ya da çöz dilimin bağını

duysun çağlığımı dünya!

sAnSaR

Bir geleceğin yok senin. Tükettin geleceğini.


Bunca yıl, bunca çaba, hiçbir...


(Evet, tanrılar da yardım edemez sana, kaldı ki Tanrı


neden uzatsın elini?)


Hiçbir işe yaramadıysa bunca şiir.




Artık sana düşen yalnızca bir boşluk. Bir dal yok tutunacak,


ağaçları severdin oysa, sevgi de demek ki...


“Ne diyor bu ozan?” deme, boşluğu sen de duyumsa;


ki bir gelecek, bir umut, bir istektir


ancak seni ayakta tutacak. Ve bir sevgi.




Sığmaz yüreğe.


Ama içinde o bulunmazsa hiçbir şey bulunmaz aslında...


Onu hâlâ çocuk mu sanıyorsun? Bırak dursun


ayakları üstünde. Sen nasıl durdunsa öyle.


Seni götüren sular onu da taşır bir yerlere nasılsa.




Geldiği zaman o gün, selamını ver ve çek git


arkana bile bakmadan. Kalsın bu dünya böyle.

sAnSaR

Dün gece seyrim içinde

Öldürenler de ölür

Şu dünyada kötülüklerden gayrı

Ne kalır


Böyle demiş ozanlar

Öldürenler de ölür

Kurtlar kuşlar düşman değil insana

Arılardan dost olur


Sokak başları tutulmuş

Öldürenler de ölür

Ankara'nın ortasında

Bu ne martin sesidir


Kar yağar kan üstüne

Öldürenler de ölür

Gencecik gider canlar

Ahları yerde mi kalır

sAnSaR

Koşarken aşağılara


mavi dalgalanır su


ki orman denizidir Bolu Dağı'nda


çam kokulu:


Bir ağaç dibinden


bir dereden


bir çaydan


akar kavlince.




Akar kavlince


ince oluklardan,


sızar otlar arasından ya da.


Kaldırır yüzünü güneşe


bir kuş, bir geyik


içerken su:


Bir gölgelikte


bir kuytuda.




Neden görmez


şu ağaç yıkılmıştır, şu dal kırılmıştır,


şu çalı yanmış.


Dolanır gelir yukarılardan su,


sormaz hiç:


Kim kesmiş


kim yakmış?




Akar, akar gider


dağlardan, aşağılara.